Po obu stronach lustra

List

nadawca: wiatr jesienny, odbiorca: poranna

chmurka

Przyfrunę do ciebie w jesienny poranek.

Czy chcesz?

– Chcę.

Bardzo chcę.

– Więc przyfrunę by cię objąć ciepłym dotykiem

musnąć szeptem słów niewypowiedzianych

objąć rękoma pełnymi marzeń

przytulić w przestworzach nieba

i zanucić kołysankę pragnień.

– A jeśli nie przyjdziesz?

Jeśli noc cię zatrzyma?

– Rozproszę mrok silnym podmuchem

słońcu wykradnę promienie

przemknę po różanych autostradach poranka

poszybuję z ptakami

wzrok utkwiwszy w błękicie

odnajdę cię pośród innych obłoków

choćbyś odpłynęła daleko

dosięgnę ogromnym sercem

zbudowanym z miliona powiewów … 

Stary Rok siedzi już na walizkach. Jeszcze nie wyszedł, jeszcze przestępuje z nogi na nogę w przedpokoju. Widzę, że jest już zmęczony tym, że dał radę pomieścić w nich aż tyle. Tyle radości i tyle łez, tyle spokoju i tyle zamętu, tyle słów....  A jednak powoli przemija. Zdecydowanie za szybko.

Pod koniec grudnia, jeszcze przed świętami miałam urodziny, więc może dlatego o tej porze szczególnie czuję upływający czas, jak szybko mijają dni, tygodnie, miesiące.

Zbliżający się Sylwester ma w sobie coś wyjątkowego. To chwila, w której można się na moment zatrzymać między „było” a „będzie”.

Chciałabym zachować w sobie kilka kadrów z minionego roku. Nie wszystkie. Tylko te, które, które pachną Domem, które wzruszyły lub rozśmieszyły mnie do łez, które dały nadzieję, przywróciły wiarę... Ułożę je w mojej szufladzie wspomnień, która jakimś cudem, nigdy nie mówi: „Dość”. Zawsze robi miejsce. Bo wspomnienia to jedyny skarb, który nie zajmuje zbyt wiele miejsca, a potrafi ogrzać bardziej niż najgrubszy koc.

LUSTRO

Każdego dnia

oglądam swoje serce

nawet kryształowe lustro

nie zdoła go upiększyć

wszystkie pęknięcia i blizny

wychodzą poza ramy

jakby chciały uciec w inny wymiar

drążę głębię szkła

ciągle ciekawa

i ciągle niespokojna.

Bez obawy jak zawsze popatrzę w lustro. Nie smucą mnie zmarszczki, pierwsze siwe włosy... Pogodziłam się z tym. Czas rzeźbi mnie, maluje moją duszę... Każda zmarszczka, siwy włos są jak zapis doświadczeń, których nikt nie może mi odebrać. Właśnie kiedy patrzę na te zmiany, widzę w nich nie tylko upływ czasu, lecz także drogę, którą przeszłam. Drogę nie zawsze prostą, bo pełną zakrętów, ale prawdziwą.

I wtedy dociera do mnie, że przecież nie muszę wyglądać tak, jak kiedyś. Wystarczy, że wciąż potrafię być sobą.

Nic dziwnego, przecież to spotyka każdego. Jesteśmy cząstką świata, życia... Czy mam z tym walczyć, czy poddać się? Staram się akceptować siebie taką, jaka jestem oraz czas, który idzie ze mną jak cień. Bo on wcale nie jest moim przeciwnikiem, raczej cichym 

towarzyszem, który przypomina, jak wiele już uniosłam.

I może właśnie dlatego potrafię dziś spojrzeć na siebie łagodniej, z większym zrozumieniem niż kiedykolwiek wcześniej.

Dlatego staram się po prostu przyjąć to spokojnie, jak kolejny rozdział, który dopiero zacznie się pisać. W końcu każdy mijający rok zostawia w nas nie tylko ślady, ale też siłę, której wcześniej nie dostrzegaliśmy. Może właśnie po to przemija, by zrobić miejsce na nowe marzenia, nowe zachwyty, nowe lekcje... 

Piszę do ciebie

który szukasz w ciemnościach

światełka wiary

i do ciebie

który łamiesz nadłamaną gałąź

szukający prawdy

i do ciebie też piszę

który poplątałeś ścieżki bez blasku

wołam o dar pieśni

granej w strunach serca

o gest

wyciągniętej dłoni

szukam cię

w radości poranka

w obłoku rzucanym pod stopy

w pajęczej nici moich myśli

w okruchach twojej dobroci. 

Patrzę w lustro. Ale jest nas dwie. Ta nastoletnia Mała Dziewczynka z nadziejami i planami na życie. I ta druga, obecna teraz, która czasem nie może nadążyć. Świat w przeciągu chwili potrafi być już w innym miejscu, nie można go dogonić, odzyskać utraconych minut.

Patrzę na tą nastolatkę. Jestem nią, ale i nie jestem. Patrzę z czułością na tą nieśmiałą nastolatkę. Dlaczego ludzie nie odradzają się co roku jak przyroda?

Staram się przypomnieć chociaż jedną myśl tej dziewczynki. Czy ona naprawdę istniała? 

Urszula Kozioł w jednym wierszy napisała:

„jest nas dwie: widzialna i niewidzialna. rozmawiamy ze sobą, czasem się spieramy muszę wyznać, że darzę zaufaniem mnie niewidzialną"

Jaki będzie ten Nowy Rok dla tej starszej Małej Dziewczynki? Na pewno będzie to rok przełomowy, w którym zamknie się jeden etap, a otworzy kolejny. Może Ty to wiesz Nastoletnia Mała Dziewczynko? 

Kochana Starsza Mała Dziewczynko

Piszę do Ciebie na chwilę przed tym, jak Stary Rok zamknie za sobą drzwi. Piszę ten list, abyś pamiętała o mnie, kiedy będziesz robić miejsce dla nowego „jutra”.

Piszesz, że w jednym roku potrafi zmieścić się tyle radości, łez, spokoju i zamętu. Piszesz o tym tak pewnie, jakbyś wiedziała, gdzie każde z tych uczuć ma swoje miejsce. Ja dopiero robię na nie półeczki. Uczę się, że warto zapamiętać śmiech przy kuchennym stole, grudniowy zapach domu, ciepłe dłonie mamy...

Piszesz, że patrzysz w lustro i widzisz mnie.  Ja też patrzę, ale Ciebie jeszcze tam nie widzę. Tylko domyślam się, że gdzieś jesteś tam schowana. I wiesz co? To mnie uspokaja. Bo jeśli Ty nadal  jesteś ze mną, to znaczy, że nie zgubiłaś mnie po drodze. Że nie zostawiłaś mnie w przeszłości, że pamiętasz, że nadal jestem Ci potrzebna... 

Chciałabym Ci powiedzieć, że naprawdę istnieję. Właśnie taka nieśmiała, trochę zagubiona dziewczynka, która nosi w sobie nieporadne marzenia i obawy, ale też tyle wiary w świat. Wiem, że może czasem zapominasz o mnie, kiedy biegniesz za tym, co pilne. Jednak pamiętaj, że jestem: w Twoich wzruszeniach, w Twoim śmiechu, w Twoim sercu...

Pytasz dlaczego nie odradzamy się co roku, jak przyroda? Tego nie wiem, ale na pewno zmieniają nas zdarzenia, które przeżywamy, ludzie, których spotykamy...

Jednak Ty już wiesz, że zmarszczki nie są naszym wrogiem. Ja dopiero muszę się tego nauczyć, ale już wierzę Ci na słowo.

Ty  już tyle wiesz. Dla mnie wszystko jest nowe, tak wiele muszę się nauczyć. Chociażby tej odwagi i cierpliwości, chociaż patrząc na Ciebie, wiem, że nie będzie to łatwe. 

Już wiem, że w nadchodzącym roku czeka Cię coś ważnego. Zamkniesz jeden etap i  otworzysz nowy. 

Niech to będzie Twój Rok.  Taki, którego nikt inny nie mógłby przeżyć za Ciebie. Taki, w którym pójdę z Tobą, pełna jeszcze młodzieńczej ufności. Będę Ci przypominać, że wciąż potrafisz się cieszyć. Pamiętaj, że wciąż masz we mnie oparcie.

Pomiędzy nami będzie nadal ta cieniutka, ale mocna nitka, nazywana czasem, dojrzewaniem, życiem....

Zabierz mnie ze sobą, dobrze?

Z miłością, czułością i odrobiną nastoletniego chaosu,

Twoja młodsza Mała Dziewczynka

Stary Rok w końcu westchnie cicho, wstanie, poprawi kołnierz, weźmie  walizkę i wyjdzie w noc zostawiając za sobą lekko uchylone drzwi, a przez próg wejdzie ten Nowy.

A ja będę wiedziała, że ani ja, ani ta dawna ja nie zostaniemy same.

Dlatego obiecuję Ci, Nastoletnia Mała Dziewczynko, że nie zostawię Cię w przeszłości. Czasem ktoś musi mi przypomnieć, jak to jest wierzyć jeszcze zanim pojawi się dowód. Jak to jest śmiać się do łez i płakać tak samo szczerze. Jak to jest zachwycić się chwilą, która trwa krócej niż mrugnięcie.

Chodź, Mała Dziewczynko. Przejdźmy ten próg razem. Bo cokolwiek przyniesie Nowy Rok, uniesiemy to we dwie.

Piszę

Piszę do ciebie

bo czekasz

cichutko wypatrujesz słowa

które z szelestem przypadnie do stóp

piszę dla ciebie

bo otwierasz serce

na dźwięk zwyczajnych brzmień

piszę o tobie

bo jesteś również

cząstką moich dni

zamkniętych w słowie szkoła

bez której nie ma

tych zwyczajności

zapisywanych na trwałe

na dysku serca

piszę z tobą

na wspólnych kartkach kalendarza

choć czasem

brakuje atramentu

chcę pisać do ciebie

bo ty lubisz czytać

zamieniając

ten czasownik

na tysiące pięknych odmian. 

wiersze Basia Wójcik