Opowieść zapisana w korzeniu

Pisałam już o melisie i bazylii, czyli tych niezbyt przeze mnie lubianych smakowo roślinach. Pora więc na imbir, bo dlaczego miałabym go pominąć? Przecież to niezwykła przyprawa. A to, że za nią nie przepadam? Cóż, to nie jest najważniejsze.

drzewko jest zmęczone od nadmiaru ozdób

powietrze ciężkie od niepełnych wspomnień

okruchy orzechów szurają o ziemię

nie będzie świąt

bez Ciebie nie będzie

Imbirowym Listem nie dokochałam

modlitwą nie wyprosiłam

nie zaprosiłam całą czerwienią w oknie

mojego stróża

światła wszędzie na każdym skrawku

zduszona tradycja jeszcze wystawia rękę

zapach barszczu i usta brudne od czekolady

będą święta w kalendarzu

mokre od miłości

zatrzepoczesz skrzydłami

pocałujesz mnie w czoło

przecież nocą wigilijną każdy ma głos

Natalia Jack

Imbir to roślina, którą uprawia się w Azji od ponad 3000 lat.

Pierwsze wzmianki o jego zastosowaniu pojawiają się w starożytnych tekstach konfucjańskich z Chin, gdzie był szeroko stosowany w medycynie tradycyjnej. Prawdopodobnie Konfucjusz spożywał imbir regularnie, wierząc w jego zdolność do poprawy zdrowia układu pokarmowego. Na długo przed czasami Konfucjusza, starożytna chińska i indyjska medycyna ludowa ceniły imbir jako lek na różne schorzenia. Na Półwyspie Koreańskim świeży imbir uważano wręcz za panaceum – uzdrawiający korzeń, który miał potencjał przywracać zdrowie i witalność.

Jednak jego dokładne pochodzenie jest nieznane, ale najprawdopodobniej pochodzi z wysp Południowo-Wschodniej Azji. Z Azji został  przewieziony przez Fenicjan nad Morze Śródziemne. Początkowo był prawdopodobnie środkiem płatniczym. W portach starożytnego Egiptu można było go zdobyć już w V wieku p.n.e. Przez następne lata Aleksandria była najważniejszym ośrodkiem importu imbiru. Imbir trafił do Europy zapewne za sprawą starożytnego Jedwabnego Szlaku, który łączył Azję z Bliskim Wschodem i Europą. Jego popularność w Europie zaczęła rosnąć w czasach Imperium Rzymskiego, gdzie był ceniony zarówno za smak, jak i przypisywane mu od wieków właściwości prozdrowotne. W XIII wieku Arabowie przenieśli imbir do Afryki Wschodniej, a Portugalczycy na początku XVI wieku do Afryki Zachodniej, natomiast Hiszpanie na wyspy Morza Karaibskiego.

Nazwa "imbir"prawdopodobnie wywodzi się od sanskryckiego słowa "śṛṅgavera", które oznacza "w kształcie rogu" lub "w kształcie poroża".

Związek ten wynika z wyglądu kłącza imbiru, które rzeczywiście przypomina nieco poroże jelenia.

cytrynowy imbir

Nocą smakujesz imbirem z dodatkiem

trawy cytrynowej i te twoje oczy

tak bym chciała się w nich utopić

wniknąć by chłonąć dotyk

aż we mnie zadzieje się życie

wraz z nadejściem świtu

znalezione w Internecie

Jego zastosowanie jest ściśle powiązane z medycyną chińską i indyjską.

W tradycyjnej medycynie chińskiej imbir odgrywał istotną rolę w leczeniu wielu dolegliwości. Świeży imbir stosowano, aby nawilżać organizm, ogrzewać... To sprzyjało poprawie trawienia i łagodzeniu dolegliwości żołądkowych. Świeży imbir stosowano także na wzdęcia, kaszel, wymioty oraz do redukowania toksycznych efektów innych ziół. Natomiast suszony imbir, o silniejszym działaniu rozgrzewającym, był preferowany w leczeniu stanów wywołanych zimnem. Suszona forma zioła była ceniona za łagodzenie bólów brzucha, reumatyzmu, biegunki, cholery oraz bólów zębów. Starożytne chińskie źródła wskazują również, że imbir był stosowany przez marynarzy jako sposób ochrony przed szkorbutem podczas długich podróży morskich.

W Arabii imbir cieszył się popularnością ze względu na wyborną jakość i smak. Już w średniowieczu pieczono biszkopty placki imbirowe, które oprócz delikatnego smaku miały ponoć własności przeczyszczające, oczyszczające krew i chroniące przed licznymi chorobami. Aromatyczne nalewki i eliksiry żołądkowe, produkowano z zastosowaniem korzenia imbiru.  Dodawano go również do piwa i wina. Przykładem tego może być dzisiaj kanadyjskie piwo imbirowe. Piwa imbirowego używano do pobudzenia krążenia.

Jako przyprawa imbir stosowany był do sosów i wypieków.

Jednak już starożytności słynął także jako afrodyzjak.

imbirowe myśli wirują w głowie

zamieszane posrebrzaną

łyżeczką w kształcie łzy

wiatr rozwiał

ostatnie wątpliwości brzóz

Magdalena Podobińska

Zachodnia medycyna doceniła właściwości imbiru szczególnie w profilaktyce i leczeniu dolegliwości żołądkowych, wzdęć oraz nudności. Imbir wykorzystywany jest jako skuteczny środek przeciwwymiotny, szczególnie w przypadku choroby lokomocyjnej, nudności pooperacyjnych, ciążowych oraz morskich. Zachodni zielarze i lekarze uznawali imbir za efektywny w łagodzeniu objawów przeziębienia, grypy, bólów migrenowych, reumatyzmu i bólów mięśniowych. Obecnie imbir jest popularnym składnikiem kulinarnym i leczniczym, stosowanym głównie przez swoje właściwości wspierające trawienie. Oczyszcza jelita i wątrobę. Wzmacnia serce i układ krwionośny. Reguluje poziom cukru

Kąpiel w olejku imbirowym przeciwdziała przeziębieniom, a utarty na tarce imbir wymieszany z oliwą jest skutecznym środkiem na łupież. Sok ze świeże go, zmiażdżonego korzenia doskonale łagodzi stany zapalne skóry.

Korzeń imbiru jest bogaty w substancje odżywcze i lecznicze jak: węglowodany, skrobia, białko, tłuszcze, błonnik, witaminy C, B1, B2, E, A, K. Można w nim znaleźć składniki mineralne: magnez, kwas foliowy, wapń, fosfor, żelazo i potas. Właściwości rozgrzewające imbir zawdzięcza dużej zawartości olejków eterycznych.

W kosmetyce imbir jest wykorzystywany jako składnik balsamów o działaniu wyszczuplającym i modelującym sylwetkę. Roślina ta ma działanie pobudzające krążenie i przyspieszające spalanie tłuszczu, dlatego balsam lub krem z dodatkiem imbiru zastosowany miejscowo na skórę pomaga w walce z cellulitem.

Współcześnie stosuje się go głównie w sztuce kulinarnej.

W Indiach imbir wchodzi w skład bardzo popularnej mieszanki przyprawowej curry, używanej do przyprawiania mięsa, ryb i ryżu. W Anglii wykorzystywany jest do produkcji napojów fermentujących.

Główne zastosowanie imbir znajduje w kuchni jako przyprawa do potraw oraz jako składnik korzennych przypraw dodawanych do ciast, sałatek i herbatników. Ponoć dobrze komponuje się z liściem laurowym, zielem angielskim, gałką muszkatołową i pieprzem...

Ciekawą postacią jest imbir pokrojony w plasterki i marynowany w słodko-octowej zalewie. W takiej formie jest niezbędnym dodatkiem w tradycyjnej kuchni japońskiej. Stosuje się go do oczyszczenia kubków smakowych przy degustacji sushi.

imbirowy

pośród zbutwiałych liści

słońce gaśnie. mój nieprzyjaciel

dzień, w jesień wystrojony zagląda

w samotne okno.

imbirowe powietrze zadrgało pod

krokiem jesieni, otulonej resztą lata.

zdąsane niebo, kroplą deszczu

spłukuje ostatnie pocałunki.

na chłodniejsze dni, pająk

plecie szal.

znalezione w Internecie

W sezonie jesiennym i wiosennym, gdy wiele jest zachorowań na grypę warto wzmocnić odporność i sięgnąć po naturalne sposoby. Jednym z nich jest właśnie imbir, który jak już pisałam ma silne właściwości przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe, rozgrzewające.

Na przemarznięcie lepiej się sprawdzi herbata z imbirem niż z cytryną, która ma właściwości ochładzające.

Dlatego dobrze jest profilaktycznie włączyć go teraz do swojej diety.

Pomyślę o tym...