Myśli w odcieniach czerwieni

MÓJ ULUBIONY KOLOR CZERWONY
Leniwie ziewają w szafie zawiasy
Za drzwiami ubrań stulone masy
Pośród czerni i bieli, amarantu i bzu
Coś przebija jak rubin, to raz tam, to raz tu

Gdy pewności zabraknie albo z zimna drżę
Sięgam wtedy do szafy pootulać nim się
Gdy lęk siły odbiera, lica straszą bladością
Kolor wina się staje idealną radością

Często brak mi odwagi lub potrzebna jest broń
Wtedy szybko ratunek także daje mi on
Umie nawet być zbawczy, życiodajny jak krew
Obezwładnia złe oczy ich intencjom wbrew

To wspaniały kochanek namiętnością wciąż wre
Nie zawiedzie, nie zdradzi, nie okłamie mnie
A gdy zechcę to biegnie i swoim ramieniem
Zdobi szyję i ucho koralowym odcieniem

Tak - to mocarz godny korony!
Mój ulubiony Kolor Czerwony
znalezione w Internecie

amarantowy, bordowy, buraczkowy, burakowy, ceglasty, cynobrowy, jarzębinowy, jaskrawoczerwony, karmazynowy, karminowy, koralowy, krasny, krwawoczerwony, krwawy, krwistoczerwony, krwisty, malinowy, miedzianoczerwony, ognisty, pąsowy, płomienisty, płomienny, pomidorowy, purpurowy, różany, rubinowy, rumiany, szkarłatny, wiśniowy, czerwonawy, poczerwieniały, pokraśniały, różowy, sczerwieniały, spąsowiały, spłoniony, spurpurowiały, zaczerwieniony, zapłoniony, zaróżowiały, zarumieniony, krwistordzawy, ognistoczerwony, bolszewicki, komunistyczny, komunizujący, komuszy, kryptokomunistyczny, leninowski, lewicowy, marksistowski, partyjny, rewolucyjny, stalinowski, twardogłowy, aparatczyk, kacyk, oficjel, partyjniak, pezetpeerowiec, pracownik aparatu partyjnego, reżimowiec, laburzystowski, lewacki, lewy, robotniczy, socjaldemokratyczny, socjalistyczny, jasnoczerwony, jastrząb, komuch, komunista, kryptokomuch, kryptokomunista, marksista, stalinista, stalinowiec, brunatny, ceglany, jaskraworudy, ognistorudy, rdzawy, rudawy, rudy, ryżawy, ryży, postępowy, członek partii komunistycznej, lewak, towarzysz, ciemnoczerwony, czerwień, kolor czerwony, koloru krwi, kraśny, poziomkowy, bolszewik, członek PZPR, socjalista,

Jednym słowem CZERWONY. Ostatnio pisałam o ZIELONYM i SZARYM.  Teraz naturalnym wyborem koloru jest czerwony, barwa, z którą byłam związana przez kilka dobrych lat. Nie do pomyślenia było, abym mogła obejść się bez dodatku w tym kolorze. Czerwona bransoletka, torebka i portmonetka, czerwone rękawiczki i buty, czerwony szalik, czerwone nakrycie głowy czerwone nakrycie głowy...  Nieważne jaki był kolor podstawowy. Czerwony musiał być.
Czerwony jest kolorem dynamicznym, pełnym energii... Taka też byłam w tamtym czasie.
Kolor czerwony kojarzy się też nam z miłością, radością, szczęściem, ciepłem, ale to też złość, wzburzenie, gniew, agresywność, wstyd.

Mówimy:
być czerwonym ze złości
zaczerwienić się ze wstydu
czerwony jak burak
działać jak czerwona płachta byka

Czerwień, jako najgorętsza ze wszystkich barw, od najdawniejszych czasów była i jest kolorem. Często jest uznawana za „kolor kolorów”. W niektórych językach jest synonimem słowa „kolorowy”, zaś w innych słowa „piękny”.
W starożytnym Egipcie czerwień była używana do namalowania koloru skóry człowieka. Czerwień symbolizowała u Egipcjan śmierć i krew. W swoich kalendarzach w kolorze czerwieni zapisywali złe dni i złe wydarzenia.
W Japonii kolor czerwony jest symbolem i atrybutem bohaterstwa. Większość japońskich dzieci rysuje słońce jako wielki czerwony okręg.
W Chinach i w Feng shui, czerwień jest symbolem mocy, bogactwa, szczęścia, pomyślności.W koncepcji Yin i yang, czerwień jest symbolem Yang czyli siły, ciepła, gęstości, jasności, energii.
Zresztą w większości państw Azji Południowo-Wschodniej, jest to barwa szczęścia. Z okazji urodzin zapala się tu czerwone świece, a premie lub zaproszenia przyznawane są w specjalnych czerwonych kopertach (tzw. hong bao). Kolor również często umieszcza się na logo marek tych państw.
Są jednak wyjątki. W krajach, w których dominuje buddyzm, na czerwono zapisuje się nazwisko zmarłej osoby. W południowej Afryce stanowi kolor żałoby.
U Rzymian oblubienice nosiły ognistoczerwony welon, flammeum, co było symboliczną aluzją do miłości i płodności. Poza tym u Rzymian czerwień jako symbol władzy była barwą cesarza, szlachty i generałów.
Również członkowie wyższego sądownictwa posługiwali się chętnie barwą czerwoną, np. w średniowieczu kat jako pan życia i śmierci nosił czerwoną szatę (jeszcze dziś w wielu krajach jest to barwa sędziów, szczególnie wysokiej rangi). Kardynałowie noszą czerwień ze względu na krew męczenników.
Niedługo mamy 22-go lipca i nam w Polsce czerwony kojarzy się nie tylko z tym dawnym świętem, ale przede wszystkim z ca      z całymi czasami dawno minionymi, gdy tak naprawdę życie było szare. Dlatego komunizm nie był czerwony, był szary... A nie jak tłumaczyli komuniści, z czerwienią przelanej krwi.
Jednak w XIX wieku Polska była głównym europejskim producentem czerwonego pigmentu wytwarzanego z owadów czerwca polskiego. Prestiż od wieków łączony z kolorem czerwonym i jego dostępność tłumaczy przywiązanie do czerwieni w kulturze sarmackiej – polska szlachta nosiła buty i szaty wierzchnie barwione na krwisto-czerwono, złoty polski nazywano potocznie „czerwonym”, czyli szlacheckim
Nawet teraz w niektórych sytuacjach, jak studniówka czy też matura, dziewczyny muszą mieć na sobie coś czerwonego.
W przypadku noworodków, aby uniknąć uroku, matki przywiązują czerwoną wstążeczkę. Ubierając się na czerwono podkreślamy swoją indywidualność, skupimy na sobie uwagę wyróżniając się w tłumie

Czerwone tulipany
Jakże są piękne czerwone tulipany.
Prężą się dumnie w kierunku słońca.
Każdy z nich chce być pokochany.
I niech ta miłość trwa wciąż, bez końca.

Lecz żywot ich nie trwa zbyt długo.
Ubrane w perły rosy oczekują ust i dłoni.
Chcą im szeptać zaklęcia, być serca sługą...
Przytulić słodkie uczucie lub je obronić.
Oskar Wizard

Z badań wynika natomiast, że czerwień jest najsilniej stymulującym ludzką psychikę kolorem. Nie należy malować pomieszczeń na czystą czerwień, dużo lepiej sprawdzają się odcienie stonowane, przyciemnione, bądź pastelowe. Jednak dobrze pasuje do pomieszczeń, w których panuje duży ruch, jak korytarz, pokój do ćwiczeń, czy kuchnia.
Czerwień ze względu na silny ładunek emocjonalny jest bardzo często używana w reklamie. Najczęściej wykorzystuje się tu fakt, że barwa ta wyróżnia się spośród innych i przykuwa uwagę. Warto zauważyć, że wszelkie promocje, czy „okazje” są opisane przede wszystkim na czerwono. Czerwony prowokuje do zachowania impulsywnego i nieobliczalnego.

Co się w lesie czerwieni?
Co się w lesie czerwieni?
Nisko przy ziemi borówki -
okrągłe, czerwone główki,
ukryte w pożółkłej trawie
kwaśne jagody żurawin,
a wyżej róże i głogi
splątane w gąszcz obok drogi,
berberys, kaliny grona,
trzmielina w twardych osłonach,
a tam gdzie nie sięgnie ręka,
jarzębina krasna w pękach.
H. Zdzitowiecka

Czerwony to także najpopularniejsza barwa występująca we flagach na całym świecie – 77% wszystkich flag ją zawiera.
W dzisiejszym świecie czerwieni nadaliśmy symbol ostrzegawczy, w relacjach służbowych, reklamowych, znakach drogowych.
Jest też kojarzona z organizacjami charytatywnymi, pomocą medyczną (czerwony krzyż), walką - rękawice bokserskie, luksusem - samochody.....
To także symbol rewolucji. Kolor czerwony użyty w odpowiednim kontekście może kojarzyć się z powstaniem, rewolucją, śmiercią, walką.
Kolor czerwony ważny był i jest w malarstwie.
W Średniowieczu kolor czerwieni malarze stosowali jako kolor bardziej wyrażający niż przedstawiającą.
U malarzy rosyjskich wyrażał "piękno i czerwień", te dwa pojęcia,stają się jednym.
Wielcy malarze jak Tycjan stosują pełną paletę odcieni tego koloru.
Natomiast Rembrandt przedstawia na swych obrazach czerwienie pełne żaru.
Przykładów można przytaczać wiele. Każdy malarz, niezależnie od wieku, kierunku w malarstwie, w którym żył, traktował kolor czerwieni bardzo osobiście.
Farby czerwone i purpurowe w malarstwie:

caput mortuum
cynober antymonowy
cynober naturalny
karmin, lazur karminowy
karmin czerwcowy, lazur polski
purpura
smocza krew
szkarłat

Kiedyś dawno temu w moim młodzieńczym pokoju wisiały makowe zasłony. A później, kiedy one znikły z mojego życia na ścianie mojego mieszkanka w centralnym miejscu zawisł obraz z czerwono - rudą Panią Jesienią. A wszystkie dodatki w kuchni miałam w tym intensywnym kolorze. Teraz po latach ważniejsza jest zieleń. Nie wiem dlaczego, ale uciekłam od czerwieni w stronę zieleni

Czerwony zegar
Biją śpiesznie zegary
terczą, tętnią i kują,
w progu życia warują,
siekąc czasu obszary.

Tną godziny w pstre chwile,
a chwile w okamgnienia,
miłość w śmiech się przemienia,
a poczwarki w motyle.

Biją śpiesznie zegary -
i z tej, i z tamtej strony,
zegar złocisty, stary,
brązowy i czerwony.

W tym czerwonym zegarze
o nie milknącym gwarze
mieszka kukułka złota,
która w każdej godzinie
wypada, skrzydłem miota,
po czym kuka żałośnie,
obraca się i ginie,
jak w wydrążonej sośnie,

Kiedyś, gdy zegar stanie
i ucichnie tykanie -
kukułka zeń wyskoczy
kukać szalenie
poleci ku zboczy,
gdzie się kłębią zielenie,
poleci w modrą trawę
na czerwoną murawę! --
Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

Nadal jednak uważam, że pięknie wyglądają też niektóre minerały o kolorze czerwonym

rubin
granat
pirop
spinel 
krwawnik
jaspis

Nawet dzisiaj moja ulubiona bransoletka jest z kamieni tego koloru. Ta z okresu studiów niestety rozpadła się. Cóż nosiłam ją na okrągło. Wszak piękniejszego koloru nie ma:

Czerwony jak...
Biedronki czerwone są skrzydła...
A może ta czerwień jej zbrzydła?
A może biedronka by chciała
Być czarna, zielona lub biała?

Biedronka by była zielona?
Ja do czerwieni przekonam.
Wszak czerwień to kolor miłości.
(i policzków, gdy złość gości)

Czerwona też róża być może
Wspaniała w tym pięknym kolorze,
Wiśnie, trześnie i czereśnie
Truskawki tak słodkie jak we śnie

I porzeczka, i malina,
Jarzębina, żurawina
Czerwona jest cegła i mak,
Piękniejszego koloru brak!
Znalezione w Internecie

Zastanawiam się czy moje myśli zaszumią w innym kolorze. Bo w jakim? ZIELONY i CZERWONY, to barwy mi bliskie. SZARY, bo czasem jestem taka szara i to w każdym znaczeniu. Nie mam zupełnie pomysłu, aby pomalować moje myśli w inny sposób. Ale wiadomo, natchnienie potrafi przyfrunąć niespodziewanie. Dlatego spodobały mi się słowa, które napisał Tadeusz Różewicz

A przecież biel
najlepiej opisać szarością
ptaka kamieniem
słoneczniki
w grudniu (...)

a przecież czerwień
powinno opisywać się
szarością słońce deszczem
maki w listopadzie
usta nocą (...)

Kawa czy herbata?

Oczywiście, że herbata....

Herbata

mam swoja herbatę

już od lat

pijam ja od święta

z cytryną

i odrobiną

słodyczy waniliowej liany

czuję

nastrój przychodzi

ciepłym aromatem

znad

wschodniej porcelany

i płyną obrazy

jak fatamorgany

nirwana lotosem

zakwita na twarzy

woda bulgoce

herbata się parzy...

monsun dobrych myśli

wspaniale się marzy!

Znalezione w Internecie

Pogoda na dworze kapryśna. Za oknem szaro, buro i ponuro. A przecież o tej porze roku powinno być słonecznie. Taka pogoda mnie przygnębia. Jak zawsze do poprawy nastroju potrzebuję przede wszystkim odrobiny kofeiny.

Dlatego mój dzień w pracy, zwłaszcza, gdy za oknem jest tak nieciekawie, zaczyna się zazwyczaj standardowo od dialogu

– Pijesz tylko herbatę? Nie potrzebujesz kawy, aby stanąć na nogi?

– Nie piję kawy - odpowiadam

– Jak to, tak wcale?

– Wcale

– Dlaczego przestałaś pić kawę?

– Nigdy nie zaczęłam.

– Nigdy? To niemożliwe. Ale dlaczego? Nie smakuje ci?

Dobre pytanie. Właściwie dlaczego nie znam praktycznie smaku kawy?

Owszem lubię zapach kawy o poranku, ale żeby ją pić? Do tego nie dałam się przekonać. Po co? Tak naprawdę nie mam ochoty się uczyć rozpoczynać dzień od tego napoju.

Ludzie jednak z reguły uważają, że skoro sami coś jedzą, piją to inni też tak powinni. I zawsze są zdziwieni, gdy odmawiam, zwłaszcza jeśli z marszu dostaję kawę, bo jak to można nie pić kawy.

Niepijący kawy są często też dyskryminowani. Chociażby u mnie w pracy. Kawę z automatu można dostać za darmo, ale herbaty już nie. Zresztą w restauracjach, kawiarniach, cukierniach w ofercie bywają różne zestawy z kawą, której nie można zamienić na herbatę, a podobnego zestawu z herbatą nie ma. No bo kto widział, aby się kawy z czymś słodkim nie napić? A ja jakaś dziwna jestem, bo to nie tylko kawa, ale i .... Ale cicho sza, zresztą już o tym wspominałam. Jakbym teraz to wymieniła, to nikt nie myślałby ani o kawie, ani o herbacie.

Od lat obserwuję rano ludzi. Są zaspani, nieprzytomni, nie odpowiadają jasno na pytania…. Stoją w kolejce do automatu, a w głowie kołacze im jedna myśl – jak najszybciej zaczerpnąć choć łyczek z tego czarnego źródła kofeiny. Dobrze widziane jest bowiem zaznaczanie rano, że się jest niewyspanym i bieganie z kubkiem kawy. A ja, chociaż mam niedociśnienie i jak najbardziej wskazany byłby taki zastrzyk porządnej kofeiny, spokojnie piję herbatę i cieszę się, że nigdy takie uzależnienie mi nie grozi. A nawet, gdy potrzebuję mobilizacji do działania, to herbata stawia na nogi bardzo skutecznie.

Tak wiem, że niektórzy mogą pomyśleć, że rzadko można spotkać taki okaz jak ja, który praktycznie nie zna smaku kawy.

Herbata jest jednak nieodzownym towarzyszem mojego życia. Nie zdarzyło się jeszcze, abym była tak zajęta, abym nie miała czasu nawet napić się herbaty.

Herbatę piję gdy:

- zaczynam rano dzień,

- jestem w pracy,

- czytałam książkę,

- rozmawiam dłużej przez telefon,

- zmarznę zimą,

- na dworze jest gorąco,

- ma padać deszcz, pada lub padało.

- nie wiem co ze sobą zrobić (chociaż takie chwile prawie się nie zdarzają).

Jednak, gdy tak obejrzę się wstecz i przypomnę sobie mój pierwszy kontakt z herbatą w przedszkolu, to dochodzę do wniosku, że jej nie cierpiałam. Była to bowiem bawarka, z dodatkiem słodkiego mleka, który był moją jeszcze większą zmorą. Wyczyniałam cuda z kubkiem, aby go gdzieś ukryć, albo wylać jego zawartość. Długo trwało, zanim przekonałam otoczenie, że bawarka, mleko, kakao, czy też kawa zbożowa, to nie są moje napoje i że mogę pić tylko herbatę.

Jaka powinna być herbata?

Mocna, słodka i tylko gorąca. Tak nawet, gdy jest upał:

nie lubię

zimnej herbaty

nijakich potraw

letnich uczuć

taka herbata

nie ugasi pragnienia

taka potrawa

nie podrażni podniebienia

takie uczucie

nie uskrzydli

Alicja Marzec

Dlatego, gdy jestem w domu nalewam ją do ulubionego kubka i stawiam na podgrzewaczu, aby szybko nie wystygła. W pracy mam specjalny kubek, który długo trzyma ciepło. Niestety nie mam tak dużo przerwy, na zrobienie kolejnej, a herbata zawsze musi być. A w gościach… I tu zaczyna się problem, zwłaszcza, gdy jestem u kogoś po raz pierwszy. Nienawidzę po prostu, gdy bez pytania co piję, podają mi słabiutką „herbatę” w ogromnej szklance. Po pierwsze nigdy nie wypiję tak dużej ilości płynu. No może dałabym radę, ale wówczas napój nie byłby już gorący. Po drugie herbata pita ze szklanki mi nie smakuje. Cóż jednak mam zrobić? Robię tylko uprzejmą minę i przez całe spotkanie piję tylko parę łyków i ku niezadowoleniu gospodarzy cała zimna już herbata zostaje w szklance.

Jednak coraz więcej jest osób, które chociaż spytają co piję, ale gdy proszę o herbatę w filiżance, robią zdziwioną minę, bo cóż to za różnica, w czym jest herbata.

Na szczęście bywam zazwyczaj u osób, które podobne sytuacje mają już za sobą i albo przynoszą mi herbatę w pięknej filiżance, albo zapraszają do kredensu i proponują, abym sama sobie taką wybrała. Ba, u niektórych mam nawet przywilej zaparzenia sobie sama herbaty.

Uważam, że będąc w gościach herbatę należy pić w filiżankach, najlepiej z cienkiej porcelany, najlepiej rozszerzanych do góry. Dlaczego? Piękna filiżanka, to sama przyjemność, a taki kształt filiżanki pozwala uchwycić aromat napoju.

Herbaty nie powinno się serwować w szklankach, po pierwsze nie jest to wygodne, parzy w dłonie, a po drugie po prostu nieeleganckie. Czasy picia herbaty z przezroczystego szkła powoli mijają. Jednak w wielu domach można jednak spotkać się ze szklankami. Zapewne każdy z nas znajdzie w domu kilka wiklinowych koszyczków czy metalowych uchwytów na szklanki

Tak wiem, może mogłabym zacisnąć zęby i wypić "herbatę" ze szklanki. Jednak dlaczego miałabym to robić? Przecież przy następnej wizycie znowu cierpiałabym. A może jednak powinnam się powstrzymać i nie robić kłopotu?

A przecież rodzaj naczynia, jego kształt mają wpływ nie tylko na smak i aromat herbaty, ale także na moje samopoczucie.

Jaką herbatę piję? Przede wszystkim czarną. Jednak chętnie czasem delektuję się białymi, zielonymi, czerwonymi. Po przebudzeniu i przed snem nie pogardzę herbatkami ziołowymi. Ale czy je można nazwać herbatami?

Herbata jest jedna: czarna, gorąca i słodka

Gdzie Herbata Różą Pachnie...

Znam taką jedną herbaciarnię

w małym domku na końcu świata

Tam właśnie zaprosić Cię chcę

tam Różą pachnie herbata

Czajnik z napisem "Batumi"

kipi już dla nas wrzątkiem

Czy to prawda,czy mi się śni?

Obojętnie...

tej herbaty napić się chcę.

Już filiżanki napełnione

łyżeczkę cukru wsypuję

patrzę na Twoje Dłonie

one drżą...ja to czuję.

Jeden maleńki herbatki łyczek

Jeden maleńki ruch ustami.

Powoli upływa nam życie,

tak...herbatka pachnie Różami

znalezione w Internecie

Tak czarna herbata z dodatkiem róży, a zwłaszcza z konfiturą z płatków róży jest niepowtarzalna. Taką mogłabym pić codziennie. Niestety nie ma już z nami cioci, od której zawsze dostawałam konfiturę z róży.

Jednak bez filiżanki czarnej herbaty, trudno byłoby mi przetrwać dzień.

T’ien Yiheng:

„Herbatę się pija, by zapomnieć o hałasie świata.”

William Gladstone:

„Jeśli jet ci zimno, herbata cię ogrzeje.

Jeśli jest ci gorąco, herbata cię ochłodzi.

Jeśli jesteś pobudzony, herbata cię uspokoi.”

Regina Helker:

„Gdzie jest herbata tam jest nadzieja.”

Lu Tung:

„Nie interesuje mnie nieśmiertelność,

interesuje mnie tylko smak herbaty.”

Catherine Douzel:

„Każda filiżanka herbaty jest wyimaginowaną podróżą.”

Lipiec pachnący lipami

W lipcu
Czas rozedrgany pszczół brzęczeniem, 
pole wyzłaca się orkiszem, 
drzewa upalne kładą cienie, 
piaszczystym traktem stąpa lipiec. 

Ogród zróżowił się floksami, 
słowiki już nie sławią nocy, 
w wieczornej ciszy upał zamilkł - 
czy można urok jej przeoczyć? 

Gwiazdy wsypały się do wierszy, 
zasiane w ciemne nieba płótno, 
miedzianą tarczą wzeszedł księżyc - 
chodź, noc nam nie da dzisiaj usnąć... 
Ewa Pilipczuk
Minęła już połowa roku. Nastał lipiec, miesiąc, który na półkuli północnej jest miesiącem letnim. Tym razem wytłumaczenie pochodzenia jego nazwy jest proste. Nazwa miesiąca pochodzi od kwitnących wówczas lip. Lipy kwitną bowiem na przełomie czerwca i lipca.
Inną podobną nazwą jest lipień.
Lipa godzi w zasadzie wszystkie narody słowiańskie, gdyż prawie wszystkie nazwy tego miesiąca mają związek z lipą. Do dzisiaj możemy odnaleźć podobnie brzmiące nazwy: ukraińskie липень, białoruskie ліпень. Również Kaszubi miesiąc ten określają jako lëpinc. Jednak w niektórych krajach lipy zaczynają kwitnąć w drugiej połowie czerwca, dlatego dla Chorwatów już czerwiec to lipanj, zaś lipiec to srpanj (nazwa odpowiadająca polskiemu sierpniu). Także dla Czechów lipiec to červenec.
W życiu naszych przodków lipa pełniła szczególną rolę. Była, obok dębu, uznawana za najważniejsze drzewo.
Jednak opowieści o drzewach tkam co roku na wiosnę.
Inne kraje przejęły terminologię łacińską, gdzie nazwa Iulius została nadana na cześć cesarza Juliusza Cezara. Lipiec, czyli july, był bowiem miesiącem narodził tego przywódcy. Przykładami takich nazw są: słowackie júl, słoweńskie julij, serbsie јул, bułgarskie юли, rosyjskie июль.
Lipiec
Lipiec zachłysnął się upałem
rozpalił niebo do białości, 
rumiankom oczy wypłowiały,
sośniak się młodą szyszką pokrył.

Miedze błękitne od bławatków,
w polu się puszą koniczyny.
Muzykę, radość niosąc światu
ostatni przybysz lata przybył.

Lipy rozlały zapach miodu,
szaleje łąka, kwitnie, śpiewa.
Zapachem lipca dziś mnie otul
wśród kłosów żyta pełnych chleba.
znalezione w Internecie
Mówiono, że w lipcowe dni podczas pełni pary, których uczucia wydawały się wygasnąć, i z powrotem nabierają ochoty na obcowanie ze sobą i stają się czulsze niż zwykle. Być może przyczyniało się do tego podbieranie miodu pszczołom, które tradycyjnie miało miejsce właśnie w tym miesiącu. Z miodem zaś, magiczną słodyczą przyrody, wiązano różnego rodzaju czary miłosne. Był on bowiem symbolem radości życia i w ogóle wszystkiego, co czułe i serdeczne.
Lipcowa pełnia przynosiła również szczęście tym, którzy pobierają się po raz drugi, co wiązano z faktem, że lipiec był czasem dojrzałości, obfitości i wszelkich przyjemności. Nie miał w sobie atmosfery szaleństwa młodzieńczej, niecierpliwej, zmiennej i gwałtownej miłości. Niczym nie zaskakiwał, z góry wiedziano, czego można się po nim spodziewać.
Na początku lipca obchodzono Święto Matki Boskiej Jagodnej. Święto poświęcone domowi, płodności i macierzyństwu.
Matka Boska Jagodna jest opiekunką jagód leśnych i ogrodowych, które bezpiecznie dla zdrowia można zbierać i jeść dopiero po 2.07.
26 lipca przypadał dzień św. Anny, patronki żon, wdów i kobiet dojrzałych. Kobiety oddawały się pod jej opiekę, tak jak dziewczęta prosiły o wsparcie Marię Pannę. Udawały się w tym dniu do kościołów pod wezwaniem tej świętej, których w Europie było wyjątkowo dużo. Niektóre z nich uważano nawet za miejsca cudów - jak np. sanktuarium w Bretanii, w miejscowości Auray. Tam właśnie od czasów wczesnego średniowiecza pielgrzymowały niezadowolone z pożycia małżeńskiego kobiety, zarówno krzywdzone i niedoceniane przez mężów, jak i takie, które miały partnerów lekkomyślnych i rozrzutnych. Prosiły świętą Annę o wstawiennictwo w swojej sprawie. Podobno p o powrocie do domu często okazywało się, że mąż-choleryk zmienił się w człowieka opanowanego, rozrzutnicy zaczynali rozsądniej gospodarować pieniędzmi, dbając przede wszystkim o potrzeby domu i rodziny.
Pod koniec siódmego miesiąca roku wieczory stawały się dłuższe i nie tak upalne jak w dni bliskie letniego przesilenia, były idealną porą, by prowadzić życie towarzyskie i odpoczywać po znojnej pracy. W niektórych krajach Europy zabawiano się wtedy wróżbami. Np. gdy usłyszano wówczas głos ptaka, który zwykle aktywny jest w dzień, spodziewano się w najbliższym półroczu niezwykłych wydarzeń. Z kolei pohukiwań sów nie odbierano jako zapowiedzi śmierci czy żałoby, lecz jako zapowiedź czynów rozważnych i mądrych. Francuzi wierzyli, że w razie jakichś życiowych problemów warto w lipcowy wieczór udać się pod drzewo, w którym gnieżdżą się sowy, i intensywnie myśleć o różnych wariantach postępowania w danej sytuacji. Kiedy do głowy przyjdzie właściwe rozwiązanie, sowa oznajmi to donośnym pohukiwaniem.
Może i ja usłyszę mądre pohukiwanie sowy, które pomoże mi wybrać właściwą drogę, podjąć słuszną decyzję?
Lipcowy epilog

Zaplątany w powój, w cienkich kłosach trawy 
wiatr snuje melodię letniego spełnienia, 
w ulewie kolorów, pośród pól złotawych 
lipiec swój epilog sączy w światłocieniach. 

Milczeniem już dzwonią opuszczone gniazda, 
mgła nad ranem wiesza delikatną chustę, 
tajemnicze iskry w spadających gwiazdach, 
śpiewy nocnych cykad, nie dających usnąć. 

O czym szumią łąki w sukienkach kwiecistych, 
stawy w nenufarów kręgach złotorzęsych? 
O gorących słowach, rozedrganych w listach, 
spełnionej miłości w kilku strofach wierszy... 
Ewa Pilipczuk

Przysłowia lipcowe

Lipcowe upały, wrzesień doskonały.

W lipcu upały, styczeń mroźny cały.

Upały lipcowe, mrozy styczniowe.

Miesiąc lipiec musi przypiec i ostatki mąki wypiec.

Gdy lipiec z deszczem, zima będzie z wiatrem.

Kiedy lipiec daje deszcze, długie lato będzie jeszcze.

Gdy się pająk w lipcu przechodzi, ze sobą deszcz przywodzi, gdy swą pajęczynę psuje, bliską burzę czuje.

Lipcowa pogoda, dla chłopów żniwna swoboda.

Czego lipiec i sierpień nie dowarzy, tego wrzesień nie usmaży.

Jeśli upały w sianokosy i żniwa, to zima ostra i dokuczliwa, a jeżeli słota, to w zimie dużo błota.

Kto w lipcu patrzy chłodu, nacierpi się w zimie głodu.

Jeżeli w żniwa mysz w polu gniazdo wysoko zakłada, znak to, że zima srogie śniegi zapowiada.

Jaka Małgorzatka, takie będzie pół latka (20.07.)

Gdy słońce świeci na Jakuba, to będzie zima długa (25.07.)

Na Jakuba deszcz - złych żniw wieszcz (25.07.)

Jaki Jakub do południa, taka zima też do grudnia (25.07.)

Od świętej Anki zimne noce i poranki (26.07.)

Jak w świętą Annę deszcz pada, to robak orzechy zjada (26.07.)

Muśnięcie Motyla

ZAPOMINAM
jaki dzień jutro, co było wczoraj
gdzie mam torebkę, portfel i klucze
nie musisz wołać do mnie doktora
czemu autobus znowu mi uciekł
gaz wyłączyłam, spokojna głowa
drzwi też zamknęłam, wyjdę po leki,
zaraz zobaczę, kto mi to schował
idę na spacer i do apteki
pilnie potrzebna trafna diagnoza
bo zapominam, co najważniejsze
nic nie nadrobię miną i pozą
gdy w mej pamięci, dziury jak w serze
już nie pocieszaj, że nie ja jedna
szukam wciąż czegoś, co nie zgubiłam
na pierwszym miejscu, sprawność potrzebna
ta umysłowa, tak ją lubiłam
Znalezione w Internecie
Ostatnio obejrzałam film nakręcony na podstawie książki, która kilka lat temu poruszyła mnie do głębi. I to zdecydowanie bardziej niż film. Może dlatego, że wiedziałam już o czym będzie film?
Jednak to piękna, przejmująca, boleśnie prawdziwa, szczera do bólu, a czasem przerażająca opowieść. Nie pamiętam, kiedy ostatnio coś tak bardzo mnie wzruszyło do łez.
Książkę „Motyl” napisała Lisa Genova -Amerykanka, doktor nauk medycznych w dziedzinie neurobiologii. "Motyl" to jej debiut i moim zdaniem bardzo spektakularny.
Powieść pozwala spojrzeć na chorobę Alzheimera od strony chorej, a nie jak zwykle z perspektywy opiekuna.
O chorobie Alzheimera raczej niewiele się mówi. A jak już o niej mówimy, to łączymy ją z kimś w podeszłym wieku, niedołężnym, wymagającym stałej opieki. W „Motylu” sytuacja wygląda zupełnie inaczej.
To opowieść o prawie pięćdziesięcioletniej Alice Howland, która odnosi sukcesy jako wykładowca psychologii na Harvardzie. Ma męża i trójkę dzieci. Z nadejściem kolejnego roku akademickiego Alice zauważa, że zaczyna mieć problemy z pamięcią.
Kobieta zrzuca to na karb zmęczenia, stresu i menopauzy. Problemy z koncentracją zaczynają jednak coraz bardziej ją niepokoić. Z dnia na dzień coraz częściej zapomina o różnych rzeczach, gubi się na znajomych uliczkach. Wreszcie decyduje się na wizytę u lekarza, a postawiona diagnoza choroby Alzheimera o wczesnym początku całkowicie zmienia jej życie. Także dotąd spokojne i ułożone życie rodziny Howland zmienia się i przestawia na zupełnie nowe i trudne do zaakceptowania tory. Do tej pory była osobą bardzo samodzielną i niezależna.
Wszyscy starają się jej pomóc i wesprzeć.
Alice walczy, uczyć się żyć każdą chwilą, przewartościowuje swoje relacje z mężem, dziećmi....
Jednak Alice coraz częściej nie potrafi odnaleźć się wprowadzącej przez towarzyszące jej osoby rozmowie, gubi wątek, powtórnie zadaje takie same pytania. Z czasem nie poznaje swoich studentów, własnych dzieci i męża. Gubi się w swoim domu. Zapomina o czym czytała przed chwilą, myli telefon komórkowy z pilotem do telewizora. Całe jej dotychczasowe życie, w tym kariera naukowa legnie w gruzach.

Bezlistna pamięć
Z pamięci opada liść więdnący
jak z lipy,
tak samo go byle wiew potrąca,
popycha.
I oto stoi - anioł odarty
ze wspomnienia,
jak drzewo, które słota szarpie
w jesieni.
Iłłakowiczówna Kazimiera

Tytułowy motyl symbolizuje krótkie, ale szczęśliwe życie, którego z pewnością doświadczyła główna bohaterka zanim zachorowała. Motyl to także rodowa pamiątka, wisiorek wysadzany kamieniami, który Alice zakłada na specjalne okazje. Jednak wraz z postępem choroby, każdy kolejny dzień życia jest dla niej tak cennym darem od losu, że naszyjnik z czasem rzadko znika z jej szyi.
Dopiero poznając historię choroby Alice, tak naprawdę zdałam sobie sprawę jak wielką tragedią jest choroba Alzheimera. Stosowane leki i wciąż testowane nowe farmaceutyki nie dają zada walających rezultatów. Alzheimer nadal jest chorobą nieuleczalną. Ale jakże inną niż inne choroby.
Chorzy na raka mogą liczyć na wsparcie, współczucie, zrozumienie. Na przykład różowa wstążka postrzegana jest jako symbol odwagi i nadziei. Zanikająca pamięć, coraz uboższe słownictwo, brak orientacji są postrzegane jako zaburzenia psychiczne. Ludzie, nawet ci najbardziej wykształceni, trzymają się na dystans od chorych umysłowo. Dlatego najczęstszym problemem ludzi chorych na Alzheimera jest samotność i odizolowanie. Uciekamy od chorych, unikamy ich...
"Motyl" Lisy Genovy pokazuje, że z tą chorobą można żyć, jeżeli cierpiący na nią człowiek otrzyma dużo wsparcia, ciepła i zrozumienia nie tylko od najbliższych sobie osób.
Pożegnanie z chorobą Alzheimera
Coraz częstsze spacery
w ucieczce od rzeczy
których istnienie boli nienazwaniem
od dzieciństwa ni w pięć ni w dziewięć
z domu który coraz bardziej tamten niż ten
od tych do tamtych osób
coraz dłuższe oczekiwanie
na chwilę gdy znów można
być sobą a nie kimś
Na ulicy nieznanej od niedawna
tramwaj pełen bezimiennych ludzi
rozmazane twarze na szybach
coraz bliżej
powrót do młodości
która była pamięcią
Wójcik Leszek
Uważam, że tę książkę należy przeczytać. Strach, uprzedzenia, zamykanie się na tą chorobę wynika tylko z niezrozumienia problemów chorych, co też utrudnia walkę z tą chorobą. Przecież potrzeba tylko otwartości, zrozumienia i chęci pomocy. A już to tylko daje odrobinę nadziei.
Na książkę trafiłam przypadkowo, ale po jej przeczytaniu wiedziałam, że to mój Anioł podsunął mi ją w bibliotece. Wszak kobiety w mojej rodzinie były już muśnięte skrzydłem Motyla. Były.... Niestety nie jest to tylko czas przeszły. Motyl znowu przyfrunął kilka lat temu...
Motyle
W szarych miastach
szary beton, szary asfalt.
W szarych miastach
szare dymy aż do nieba.
Nie ma miejsca dla motyli
w szarych miastach,
a tak mało, tak niewiele im potrzeba.
Taki motyl
to ma skromne wymagania
nie je masła
ani mięsa, ani chleba,
nie potrzeba mu mieszkania
i ubrania, i
inwestować w niego wcale nie potrzeba.

Ludzie mówią,
że to tylko zwykły owad,
a to przecież
do krainy czarów bilet,
wstęp do bajki
i przygoda kolorowa,
więc pomyślcie o motylach choć przez chwilę.
Dla motyli
trzeba miejsce zrobić w miastach
i odkurzyć zakurzony błękit nieba,
żeby słońcem i kwiatami
zakwitł asfalt,
tylko tyle i nic więcej już nie trzeba.
Wanda Chotomska